นายจ้างให้ลูกจ้างออกจากงานก่อนครบกำหนดในใบลาออก ไม่ใช่เลิกจ้าง

ลาออก (Resignation)

นายจ้างให้ลูกจ้างออกจากงานก่อนครบกำหนดในใบลาออก ไม่ใช่เลิกจ้าง

               ในกรณีที่ลูกจ้างยื่นใบลาออกโดยขอให้สัญญาจ้างสิ้นสุดลงตามวันที่ระบุในใบลาออก หากนายจ้างให้ลูกจ้างออกจากงานก่อนครบกำหนดในใบลาออก จะถือเป็นการเลิกจ้างหรือลาออก กรณีนี้ศาลฎีกาเคยตัดสินว่า สัญญาจ้างสิ้นลงเพราะการลาออก ไม่ถือเป็นการเลิกจ้าง ทั้งนี้ เพราะลูกจ้างเป็นฝ่ายแสดงเจตนาขอบอกเลิก สัญญาจ้างก่อน แม้นายจ้างไม่ได้แสดงเจตนาอะไร สัญญาจ้างย่อมสิ้นสุดลงเมื่อถึงวันที่ระบุให้ใบลาออกมีผล นายจ้างเป็นเพียงยืนยันการแสดงเจตนาของลูกจ้างเท่านั้น เช่น

               ลูกจ้างยื่นใบลาออกต่อนายจ้างเมื่อวันที่ 20 มิถุนายน 2526 โดยให้มีผลวันที่ 15 กรกฎาคม 2526 ต่อมาวันที่ 24 มิถุนายน 2526 นายจ้างประกาศให้ลูกจ้าง พ้นจากตำแหน่งโดยจ่ายค่าจ้างให้จนถึงวันที่ 30 มิถุนายน 2526 ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าเป็นการประกาศให้พ้นตำแหน่งเพราะเหตุที่ลูกจ้างยื่นใบลาออก การที่นายจ้างให้ลูกจ้าง พ้นจากตำแหน่งก่อนวันที่ประสงค์ ไม่ใช่การเลิกจ้าง (คำพิพากษาฎีกาที่ 3459/2526)

               ลูกจ้างแสดงความประสงค์ลาออกจากงานต่อนายจ้าง เมื่อวันที่ 17 มิถุนายน 2545 โดยให้มีผลวันที่ 31 กรกฎาคม 2545 เป็นการแสดงเจตนาบอกเลิกสัญญาจ้างแรงงาน ซึ่งการเลิกสัญญาจ้างแรงงานที่ไม่มีกำหนดระยะเวลานั้น นายจ้างหรือลูกจ้าง มีสิทธิแสดงเจตนาบอกเลิกสัญญาได้แต่เพียงฝ่ายเดียว โดยไม่จำต้องให้อีกฝ่ายหนึ่ง ยินยอมตกลงหรืออนุมัติ จึงมีผลในวันที่ลูกจ้างแจ้งไว้ และไม่อาจถอนเจตนานั้นได้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 386 วรรคสอง ดังนั้น สัญญาจ้างแรงงาน ย่อมจะมีผลสิ้นสุดลงในวันที่ 31 กรกฎาคม 2545 แม้นายจ้างจะให้ลูกจ้างออกจากงาน ก่อนถึงวันดังกล่าวตามที่ลูกจ้างประสงค์โดยลูกจ้างไม่มีความผิด ก็มีผลทำให้ลูกจ้างเสียหายเพียงเท่าที่ไม่ได้รับค่าจ้างจนถึงวันที่ลูกจ้างประสงค์จะออกเท่านั้น จึงมีไข่เป็นการเลิกจ้าง อันมีผลที่จะทำให้นายจ้างต้องรับผิดจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า ค่าชดเชย และค่าเสียหายจากการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรมแก่ลูกจ้าง (คำพิพากษาฎีกาที่ 10161/2551)

               อย่างไรก็ดี เนื่องจากลูกจ้างมีสิทธิทำงานและได้รับค่าจ้างจนถึงวันที่กำหนดไว้ในใบลาออก การที่นายจ้างให้ลูกจ้างออกจากงานก่อนถึงกำหนด มีผลทำให้ลูกจ้างเสียสิทธิในการทำงานและได้รับค่าจ้างจนถึงวันที่การลาออกมีผล นายจ้างจึงต้องชดใช้ค่าเสียหายในส่วนนี้ให้แก่ลูกจ้าง เข่น

               นายจ้างจ้างลูกจ้างทำงานโดยไม่มีกำหนดเวลา มีกำหนดจ่ายค่าจ้างทุกวันที่ 25 ของเดือน ลูกจ้างยื่นใบลาออกต่อนายจ้างก่อนวันที่ 25 ของเดือน จึงมีผลเป็นการลาออกเมื่อถึงกำหนดจ่ายค่าจ้างในวันที่ 25 ของเดือนถัดไป ซึ่งมีระยะเวลาเกินกว่า 30 วัน นับแต่วันที่ยื่นใบลาออก การที่นายจ้างอนุมัติให้ลูกจ้างออกจากงานในวันที่ลูกจ้างยื่นใบลาออก ซึ่งเป็นเวลาก่อนกำหนดที่ลูกจ้างประสงค์จะให้มีผลเป็นการลาออก ทำให้ลูกจ้างได้รับความเสียหาย นายจ้างต้องจ่ายค่าเสียหายเท่ากับค่าจ้างจนถึงวันที่ลูกจ้างประสงค์จะลาออก (คำพิพากษาฎีกาที่ 1196-1218/2546 และคำพิพากษาฎีกาที่ 10161/2551)